Slapen is denken

Het was me het weekje wel. Wat was er veel om je druk over te maken, tenminste voor jullie mensen.

Natuurlijk het songfestival. Zouden de 3J's het redden? Hoe hoog zouden ze komen? Wie gaf ze wel of geen kansen? Natuurlijk hebben er ook in mijn omgeving mensen gekeken, ik werd er niet warm of koud van. Wij honden doen geen wedstrijd wie het best kan blaffen op TV, dat doen we gewoon als jullie willen slapen. Mij verbaasd het dan ook niets dat mooie liedjes niet winnen. Als het er om gaat wie het hardst blaft, dan hoeft het niet zuiver te zijn. Vraag maar aan het hond van een paar huizen verderop, die blaf ik weg op een toon die eigenlijk net te hoog is, maar wel lekker duidelijk.

Dan is er nog voetbal. Ook zoiets. Ik snap achter een bal aan rennen beter dan de gemiddelde vrouw. Maar al dagen staan de kranten vol en hoor ik op televisie over de voetballers van Ajax en Twente. Leuk, spannend en ook nu begrijp ik dat mensen anders zijn. In plaats van zelf achter een bal aan rennen (wat ik het liefste doe), kijken jullie naar andere mensen die achter een bal aan rennen. Met duizenden tegelijk. Van de mannen die rennen, de voetballers, begrijp ik het, ik wil ook wel dat mensen mij aandacht geven als ik achter een bal aan ren.

Zelf heb ik me vooral druk gemaakt over waar ik mijn tennisbal zou begraven in de tuin of ik wel ook een stukje taart krijg op een verjaardag en hoe je voorkomt dat je steeds alleen thuis bent. Alles vanaf mijn plek op een van de kussens van de bank, want zonder goed plan kom je nergens en dat kan je ook al slapend bedenken.

Catootje

Ode aan tienerjongens

Je leest de meest verschrikkelijke verhalen over tienerjongens. Ze zouden niets kunnen, niets willen en eigenlijk alleen maar lastig zijn. De afgelopen dagen heb ik weer gemerkt dat al die vooroordelen ook echt vooroordelen zijn.

Met het vrouwtje was ik op de Kaag. Er waren kaderdagen voor de oudste jongens van scouting. Acht pubers van 15-18 jaar oud, ga er maar aan staan. Van te voren dacht ik dat ik genoeg aandacht zou gaan krijgen. Heerlijk knuffelen, steeds een aai en, met het idee van "ze gaan toch alleen maar hangen" in mijn hoofd, had ik me al ingesteld op een paar dagen verwennerij.

Dat viel een beetje tegen. Er was een lange lijst met klussen waar ze allemaal mee hielpen. Terwijl de een aan het schuren was, haalde de ander de tank leeg en was weer een ander met reparaties bezig. Weg met de aandacht, geen tijd meer voor mij. De jongens waren hard aan het werk. En dat bleven ze doen. In elk verloren momentje pakte ze uit zichzelf (!) een klus op. Gelukkig was er 's avonds nog wel tijd voor mij. Maar overdag waren het de klussen die hun aandacht hadden.

Bij deze wil ik alle kranten tegenspreken en een ode brengen aan de tienerjongens van de afgelopen dagen. Aad, Tim, Guido, Maarten, Thomas, Boris, Maarten en Gillian, jullie waren top!

Catootje

Aandacht

Ok, ik geef het toe. Ik ben dol op aandacht. Uren kan ik achter een bal aan rennen die anderen voor me weggooien, ik kan rustis op mijn plek blijven liggen als iemand me aait en ik ken alle trucs om die aandacht af te dwingen als iemand me over het hoofd dreigt te zien. Dat laatste is heel belangrijk als hondje, want van nature kijken mensen over je heen.

Aandacht is dus goed. Maar foto's... daar heb ik echt een hekel aan. Van die flitsende camera's of dat stil moeten zitten omdat het plaatje anders niet lukt, het is helemaal niets voor mij.

Vol bewondering heb ik de afgelopen dagen naar TV gekeken. Eerst op vrijdag een man en vrouw die gingen trouwen en daar meer even een paar miljard mensen bij hadden. Ze bleven lachen. Het leek wel alsof ze het echt leuk vonden. Nu kan ik me voorstellen dat als je van iemand houdt (begrip dat wij als honden niet kennen) je toch alleen de ander ziet, maar het lijkt me ook pijn te doen om de hele dag te moeten lachen.
Zaterdag zag ik nog een stel mensen die breed lachend heel veel op de foto gingen. En niet alleen door mensen met een hele grote telelens, maar ook nog eens door honderden mobieltje en andere camera's. Ook deze mensen heb ik alleen maar lachend gezien.

Zou het dan toch leuk zijn om op de foto te gaan? Moet ik het misschien toch een proberen?

Laat ik me nu voornemen dat als ik trouw of als ik met de hele familie naar een feestje ga, dat ik dan braaf op de foto zal gaan. Tot dan loop ik gewoon weg als ik een camera zie.

Catootje

Hondenleven

Ze heeft een paar dagen vrij. Niet dat er veel van te merken is, want voor mijn gevoel is de agenda in die paar dagen nog voller is dan in een gemiddelde werkweek. Ik dacht altijd dat quality-time het nieuwe begrip was. Maar zij… het lijkt wel alsof het vooral gaat om het aantal uren dat je bezig bent.

Niet dat ik klaag. Anders dan door-de-weeks mag ik nu naar bijna alle afspraken mee. Voor mij is het alleen maar kwaliteit. Gaan we met scouting weg, heb ik tientallen jongens die me continu aandacht willen geven. Aan boord van de Overstag weet ik vast een stukje vlees te scoren of mag ik gewoon de vlabakjes uitlikken. Een bezoekje aan opa en oma is ook al aandacht. Voor mij zijn deze dagen het walhalla.

Soms maak ik me wel zorgen hoe het moet zijn voor al die kinderen die eigenlijk naar school gaan. Zouden die deze vrije dagen een beetje op een leuke manier doorkomen? Wat moet je als je opeens je ouders de hele tijd om je heen hebt? Weet je net hoe je de juf, de mevrouw van de naschoolse opvang of een andere oppas moet bewerken, zit je hele dagen met je eigen familie in huis. Het geluk is wel dat, anders dan bij Kerst, het nu lekker weer is. Dus kan je al snel buiten spelen, is het eten waarschijnlijk iets van een bbq en heb je als ontbijt gewoon een handvol chocolade eitjes in plaats van een boterham of Breaker.

Nee, het leven als hond is zo slecht nog niet. Voor mij vandaag dezelfde brokjes als gister, ook met Pasen gaan we drie keer een blokje om en als ik het zat ben kruip ik op mijn kussen en doe ik mijn ogen dicht. Op een hondenleven kan je gewoon jaloers zijn.

Catootje

Succesvol als baas, zo wordt je het

Als er een soort is die iets over bazen weet dan zijn wij honden het wel. Nu begreep ik van het vrouwtje dat er veel mensen graag een goede baas zouden willen zijn. En dan niet voor hun hond, maar voor hun collegae. Hier komen mijn tips.

Wees duidelijk
Aan “Cato, doe dat niet” heb ik niet zoveel. Want wat bedoel je nou met “dat”? Zeg gewoon waar het op staat. Als ik iets doe wat niet mag, benoem dat dan. Maar ook als je iets van me wilt heb ik graag duidelijkheid. Luid en duidelijk. Dus niet “Cato, zou je even je wandeling willen onderbreken”, maar “Cato, stop”. Misschien dat mensen iets meer woorden willen, als ze maar duidelijk zijn lijkt mij zo.

Waardeer een goed idee
Soms snapt het vrouwtje het niet helemaal. De zon schijnt en zij laat de tuindeur dicht?! Dan ga ik voor de deur zitten, net zo lang tot zij de deur open doet. Wat het leukst is als die deir dan eindelijk open gaat? Niet de tuin, niet mijn toegang tot lang geleden verstopte botjes, maar het bedankje van het vrouwtje. Dat zij ziet dat ik zo’n goed idee had. Probeer het eens, werkt vast bij mensen ook ;-)

Beloon
Ik weet hoe het bij jullie mensen is, maar ik ben dol op vis, kaas en vlees. Voor mij geen grotere beloning dan dat. Geld heb ik als hond sowieso niet zoveel aan. Persoonlijk denk ik dat ook mensen graag een tastbaar “dank je wel” krijgen. Een bosje bloemen, een compliment, iets kleins om te laten zien dat ze het goed hebben gedaan.

Teams kunnen meer
Ken je die van die blaffende honden en dat been. Medewerkers die je tegen elkaar opzet zullen niet presteren. Een anders afdeling trekt de klus dan naar zich toe en maakt er een succes van. Zorg voor een goede sfeer, stimuleer samen werken en

Geef het goede voorbeeld
Medewerkers doen niet wat bazen zeggen, ze doen wat bazen doen. Geef het voorbeeld. Wil je mensen die verantwoordelijkheid nemen? Neem zelf je verantwoordelijkheid. Wil je mensen die een stapje extra doen? Doe zelf een stapje extra. Verwacht niet dat iedereen overwerkt, als jij elke avond op tijd naar huis gaat. Wees en geef het voorbeeld! Of om het naar honden te vertalen… als jij niet wilt dat ik blaf, schreeuw dan niet tegen me.

Catootje

Knuffelhormoon

Het vrouwtje loopt op een roze wolkje. Ik denk dat het door de Oxytocine komt. Dat is een hormoon dat ik ook heb en dat ook wel knuffelhormon genoemd wordt.

Door wetenschappers is vastgesteld dat het hormoon oxytocine invloed heeft op het zogenoemde parasympatische zenuwstelsel. Dit hormoon komt vrij als je bijvoorbeeld een hond aait of knuffelt. Oxytocine heeft een rustgevend effect en zorgt voor een vermindering van agressie, angst en stress. Wie vaker dit hormoon aanmaakt, heeft langer ‘plezier’ van de effecten. Hoe meer van het hormoon wordt aangemaakt, hoe beter de sociale relaties. Ook honden die in zo’n relatie betrokken zijn, maken meer oxytocine aan. Het zorgt ervoor dat honden gehecht raken aan hun baasje.

Nu heb ik op zich niets tegen delen, maar om nou mijn aanmaak van het knuffelhormoon af te laten nemen doordat iemand anders ook aandacht krijgt. Dat kan niet de bedoeling zijn. Dus gooi ik al mijn charmes in de strijd. Ik begroet haar nog enthousiaster dan normaal. Ik wil nergens anders meer liggen dan op haar schoot. Ik zorg dat ik mijn dagelijkse portie aaien krijg, zodat ik mijn hormoon op peil kan houden.

Ondertussen mag zij dan van mij best dromen van iemand anders. Van glaasjes wijn, snackjes en romantische uitjes. Dat romantische daar heb ik toch niets mee. Kaarsjes, rozen, gesproken woorden, het is niet mijn ding. Ik wil gewoon fysiek aandacht en zolang ik dat krijg hoor je mij niet blaffen.

Catootje

Als je het wil dan kan je het

Later als ik groot ben wil ik rentenieren op een landgoed. Met veel ruimte om vrij rond te lopen, de mogelijkheid om achter konijnen aan te jagen, een open haard om voor te slapen en zo'n keuken waar het niet uitmaakt dat je een beetje knoeit bij het eten. Dat ik dan uit kan blinken in achter dingen aan jagen, slapen en eten.

Nu zou ik ook wel trucjes willen doen, al is het alleen maar omdat mensen je eerder iets lekkers te eten geven als jij iets bijzonders doet als hond. Las ik laatst tips om te leren uitblinken, eens kijken wat ik daar mee kan.

1. Doe wat u leuk vindt
Voor mij is dat eten en spelen. Dus ik speel met mijn eten en eet ik mijn speelgoed op. Jaag ik achter eenden, meerkoeten, katten en vogels aan. Leuk is dus om ergens achteraan te rennen. Leuker zou zijn om het ook op te kunnen eten.

2. Begin met het moeilijkste onderdeel
Het moeilijkst is om als je achter iets levends aanrent het ook te vangen. Niet het zien dat er iets te vangen valt, niet het rennen op zich, maar achter iets aan rennen en dat dan vangen. Dat stukje is wel heel moeilijk (zeker als je niet achter die eend aan wilt het water in)

3. Oefen intensief
Kijk, dat doe ik dus al. Elke tocht ga ik achter alles aan wat maar een beetje te vangen en eten zou zijn. Katten, maar die gaan onder een auto zitten en dan kan ik er niet meer. Eenden en meerkoeten die het water in vluchten en ik houd niet van zwemmen. Zwanen die opeens twee keer zo groot lijken te worden. Vogels die altijd op tijd naar een plek waar ik niet bij kan vliegen. Het zit niet mee en een mens had misschien al opgegeven. Ik blijf elke keer oefenen, ooit zal het lukken.

4. Vraag gedoseerde feedback
Kijk en daar gaat het mis. Na elke poging kijk ik vertwijfelt naar het vrouwtje in de hoop dat zij me uit kan leggen wat ik beter kan doen. Ik wil feedback, horen wat er mis ging, aandacht voor mijn verbeterpunten. Maar dat gaat dus mis. Ze begrijpt mijn vraag niet en ik kan dus niets met wat ze zegt. Mijn tip (ja daar komt ′ie) zorg dat je feedback vraagt aan iemand die jouw taal spreekt, je begrijpt en er wat mee kan. Misschien moet ik toch de hond van de buren eens vragen?

5. Neem regelmatig rust
Op dit punt ben ik expert, ik weet waar ik over praat, ik heb er jaren ervaring mee. Ik slaap op de bank, achter in de auto, aan boord, op een kussen/plaid/deken en zo neem ik mijn rust. Dat zou jij ook moeten doen. Je kan je rust nemen met een kop koffie achter je bureau, in de tram op weg naar huis/werk of in bad. Maar ook winkelen kan rust geven, genieten van een concert of een goed boek lezen. Of doe als ik, slaap even bij na een stukje lopen.

6. Maak er een ritueel van
Een ritueel is een serie handelingen die gezien worden als een gebruik en bepaald zijn door achtergrond en cultuur. Iets wordt pas een gebruik als de volgorde van de handelingen steeds gelijk is. Dus lopen -> eend zien -> rennen -> uithijgen. Dat kan jij vast beter, denk aan koffie -> bank -> koekje.

Tot zover mijn wijze raad. Wat ik alleen nog wil zeggen is…

als ik het kan …

Catootje