Stoer voor meisjes

Hier in huis beginnen de vakantiekriebels toe te slaan. Het vrouwtje is druk bezig met dingen voor scouting en soms avonden achter elkaar weg. Neem de afgelopen week:

Maandag samen naar de dierenarts. Ik moet namelijk voor onze vakantie samen een verklaring hebben dat ik Zweden in mag. Dat is gelukt, nu alleen nog in Kopenhage het laatste stempel halen en dan mag ik daar ook aan land.

Dinsdag had ze scouting en was ik dus alleen thuis. Hebben ze alvast tuinonderhoud gedaan, had ik natuurlijk best kunnen helpen met het uitgraven van plantjes. Daar ben ik heel goed in.

Woensdag ging ze boodschappen doen bij de Makro. Eten halen voor kamp. En wat denk je... mij wel de hele avond alleen laten en geen lekker stukje vlees voor me meenemen. Echt, ik heb een hondenleven.

Donderdag verteld ze de ouders van de welpen dat die jongens ook gaan kamperen in Nieuwkoop. Waarom mogen zij wel mee en ik niet? Ik ben toch een heel lief hondemeisje.

Vrijdag had ze tentamen, okay dan begrijp ik dat ik alleen moet blijven. Gister heeft ze thuis dingen zitten doen voor kamp of vakantie en is ze een paar uur op het Piusplein geweest om kisten in te pakken. Daar wil ik niet eens bij helpen.

Gelukkig voelt ze zich zo schuldig dat ze voor mij een nieuw reddingsvest gekocht heeft. Dit jaar geen gewoon oranje vest met in strass "gucci" op de zijkant. Nee, ik heb eindelijk een vest dat bij me past. Roze en stoer. Kijk maar:


Ik denk dat het helemaal bij me past.

Catootje

Lijstjes

Als zichzelf respecterende hond vertel ik elke week mijn volgers hoe het leven ervoor staat. Soms zit het mee, is het vrouwtje veel thuis en maak ik lange wandelingen. Soms zit het tegen, gaat zij uit lunchen, uit eten en naar een haringparty (Eddy, ik lust ook haring) terwijl ik thuis water en brokjes krijg. Je zou je over zoveel ongelijkheid druk kunnen maken, je zou je achtergesteld kunnen voelen, maar een zelfverzekerde hond als ik heeft daar geen last van.

Nu begreep ik dat het de trend blijft om tips en trucs te geven in de vorm van lijstjes. “Zeven tips voor het creëren van loyaliteit”, “De tien do’s en dont’s van twitter’s tweets en tweeps”, “Vijf handvatten om tijdsdruk te lijf te gaan” en “Zeven heipalen voor zelfverzekerd ondernemen” zijn zomaar een aantal titels van artikelen of weblogs. Om mijn eigen plek te krijgen in de op basis van deze lijstjes op te stellen lijst van ‘volgbare goeroes, mijn vijf dingen om te doen als het even tegenzit:

1. Blaf zomaar midden in de nacht, zodat er wel aandacht moet komen voor jou als ze niet willen dat de hele buurt hen aandacht gaat geven. Voor niet-honden ook te vertalen in: kies het moment waarop je jouw mening duidelijk maakt zo, dat ze naar jou moeten luisteren als ze niet zelf problemen willen krijgen.
2. Laat merken dat je te weinig aandacht hebt gehad door juist niet achter die bal aan te rennen als zij opeens zin heeft die te gooien. Ook uit te voeren als: heb zelf eens geen tijd als de ander iets vraagt.
3. Loop naar elke voorbijganger om kennis te maken en begroet vage kennissen enthousiast. Laat merken dat er nog veel meer mensen zijn en dat die je aanwezigheid wel op waarde weten te schatten. Zeg vriendelijk goedemorgen naar iedereen, dan krijg je vast een leuke reactie terug.
4. Let op de kleine details: dat ze over je praat, dat ze steeds even naar je kijkt. Het zijn tekenen dat je belangrijk bent. Ze hoeft het niet te zeggen om het je te laten merken.
5. Ga gewoon slapen. Morgen is er weer een dag en die is wellicht beter.

Catootje

Ik ben een trotse mascotte

En ze doen het nog ook

Al weken hoor ik dat ze willen winnen. Al tijden zijn ze bezig na te denken hoe je het beste uit een lelievlet kan halen. Zeilend wel te verstaan en dat is niet zo makkelijk. Wie ze zijn? Aad en Sjoerd. Twee fanatieke tienerjongens die bedacht hadden dat ze zich samen met Tim en Bart met de Kaagcup wel even zouden kwalificeren voor Landelijk.

Nu waardeer ik optimisme. Mijn drinkbak is halfvol, ik denk altijd dat menseneten ook voor mij is en verwacht altijd iets te scoren. Maar hier had ik wel een beetje een hard hoofd in. Want in een groep van 147 vletten die plaats voor Landelijk winnen…. Ik ben pas vijf en zelfs ik weet dat het altijd dezelfde groepen zijn die bovenaan staan. Maar, klein en lief als ik ben heb ik ze braaf twee dagen aangemoedigd door vanaf een motorboot te kijken naar hun prestaties.

En blijkbaar ben ik een goede mascotte. Want de 1e wedstrijd werden ze 6e en de 2e wedstrijd ook. Zaten ze in ieder geval in veld 1 en daar moet je zijn als je wilt winnen. Het vervelende is alleen dat in dat zelfde veld 1 ook de fanatieke “wij doen niets anders dan zeilen”-zeeverkenners zitten. En dat terwijl mijn team wel andere dingen doet. Zou de voorbereiding goed uitpakken? Bij de start lagen ze goed, ik zag ze van een afstandje op een 2e plek. Maar bij de 1e boei waren ze die plaats al kwijt.

Even waren we heel teleurgesteld. Zou het lukken? Bij de prijsuitreiking waren het de ‘zeilgroepen’ die de prijzen meenamen. En de totaal lijst was vanochtend pas beschikbaar. Heb het vrouwtje lekker vroeg wakker geblaft, zodat ze meteen kon gaan kijken.

En het is ze gelukt!

Van de 29 vletten in veld 1 komen er 5 uit de regio en zij zijn de beste van die 5 en mogen dus naar Landelijk. Gefeliciteerd mannen!

Catootje

Fiscale regelgeving

Al maanden liggen de Belastingwetten 2011 hier op de kast. Met daarnaast de jurisprudentie, de aantekeningen van college's en de boeken die verder op de materie in gaan. Ja, het vrouwtje studeert. En omdat ze snel klaar wil zijn doet ze meer dan 1 vak. Jammer, want daardoor is ze ook op meer dan 1 dag van huis. En ik lig hier dan maar op de bank te wachten op aandacht.

Maar zoals de grote Cruijff al zei: "Elk nadeel heb z'n voordeel". Want meer vakken, dat zijn ook meer tentamens en dus ... meer dagen tentamenverlof. Afgelopen week was het zo ver, tentamens Inkomstenbelasting en Vennootschapsbelasting. En gelukkig zitten ze in Den Haag en bij de rechtspraak niet stil. Dus er was veel te lezen, veel te begrijpen en veel te doen. Wat dan weer betekent dat ze veel thuis was. En dan mag ik op schoot als zij studeert, aan haar voeten liggen als ze op de bank een artikel leest, lopen we en extra rondje omdat zij haar gedachten moet verzetten.

Met argusogen kijk ik dan ook naar alle nieuwe plannen in Den Haag. Regelgeving zou makkelijker worden, we moeten minder regels hebben en de Belastingdienst moet verder met het niet leuker, maar makkelijker idee. Ik maak me zorgen, gaat ze dan straks fluitend die tentamens halen, zijn er geen uren studeren op de bank meer nodig, hoef je niet meer even stoom af te blazen naar een paar uur fiscale wet- en regelgeving?

Gelukkig heb ik de geschiedenis aan mijn kant. Elke aangekondigde verandering heeft het alleen maar ingewikkelder gemaakt. Voor de mens lastig, voor de hond een uitkomst. Want:
Leuker kunnen ze het wel maken, door het niet makkelijker te maken.

Catootje

Judaskus?

In de Amerikaanse staat Georgia heeft een Golden Retriever zich ontfermd over een pasgeboren hertje. De hond ontdekte het hertje in de tuin van zijn baasjes, waar het zijn moeder leek te hebben verloren. Meteen nam de hond een beschermende rol aan en wist hij het hertje te kalmeren.

Ik heb het nu zo op Golden Retrievers, sinds een van de honden in de buurt wel hel driegend boven mijn kleine koppie kwam staan. Nu weet ik dat hij me waarschijnlijk wilde adopteren. Niet nodig, want al spring ik als een hertje ik ben een hondje met een baas en een huis.

Dat huis en mijn vrouwtje zal ik verdedigen. Zo blaf ik de vogels weg uit de tuin, grom is naar vreemde figuren in de nacht en zal ik zeker ook net zo reageren als een collega in Terneuzen. Toen daar een vrouw haar hond uit liet bedreigde een man haar met een mes. Op het moment dat de man een stap naar voren deed, beet de hond hem. Kijk, daar kan ik me helemaal in vinden. Van mijn vrouwtje blijf je af!

Dat is dat soms wat ver doorvoer en begin te blaffen als iemand haar te verwelkoming kust, dat moet ze maar gewoon voor lief nemen. Want hoe kan ik weten of het geen Judaskus is?

Catootje

Slapen is denken

Het was me het weekje wel. Wat was er veel om je druk over te maken, tenminste voor jullie mensen.

Natuurlijk het songfestival. Zouden de 3J's het redden? Hoe hoog zouden ze komen? Wie gaf ze wel of geen kansen? Natuurlijk hebben er ook in mijn omgeving mensen gekeken, ik werd er niet warm of koud van. Wij honden doen geen wedstrijd wie het best kan blaffen op TV, dat doen we gewoon als jullie willen slapen. Mij verbaasd het dan ook niets dat mooie liedjes niet winnen. Als het er om gaat wie het hardst blaft, dan hoeft het niet zuiver te zijn. Vraag maar aan het hond van een paar huizen verderop, die blaf ik weg op een toon die eigenlijk net te hoog is, maar wel lekker duidelijk.

Dan is er nog voetbal. Ook zoiets. Ik snap achter een bal aan rennen beter dan de gemiddelde vrouw. Maar al dagen staan de kranten vol en hoor ik op televisie over de voetballers van Ajax en Twente. Leuk, spannend en ook nu begrijp ik dat mensen anders zijn. In plaats van zelf achter een bal aan rennen (wat ik het liefste doe), kijken jullie naar andere mensen die achter een bal aan rennen. Met duizenden tegelijk. Van de mannen die rennen, de voetballers, begrijp ik het, ik wil ook wel dat mensen mij aandacht geven als ik achter een bal aan ren.

Zelf heb ik me vooral druk gemaakt over waar ik mijn tennisbal zou begraven in de tuin of ik wel ook een stukje taart krijg op een verjaardag en hoe je voorkomt dat je steeds alleen thuis bent. Alles vanaf mijn plek op een van de kussens van de bank, want zonder goed plan kom je nergens en dat kan je ook al slapend bedenken.

Catootje

Ode aan tienerjongens

Je leest de meest verschrikkelijke verhalen over tienerjongens. Ze zouden niets kunnen, niets willen en eigenlijk alleen maar lastig zijn. De afgelopen dagen heb ik weer gemerkt dat al die vooroordelen ook echt vooroordelen zijn.

Met het vrouwtje was ik op de Kaag. Er waren kaderdagen voor de oudste jongens van scouting. Acht pubers van 15-18 jaar oud, ga er maar aan staan. Van te voren dacht ik dat ik genoeg aandacht zou gaan krijgen. Heerlijk knuffelen, steeds een aai en, met het idee van "ze gaan toch alleen maar hangen" in mijn hoofd, had ik me al ingesteld op een paar dagen verwennerij.

Dat viel een beetje tegen. Er was een lange lijst met klussen waar ze allemaal mee hielpen. Terwijl de een aan het schuren was, haalde de ander de tank leeg en was weer een ander met reparaties bezig. Weg met de aandacht, geen tijd meer voor mij. De jongens waren hard aan het werk. En dat bleven ze doen. In elk verloren momentje pakte ze uit zichzelf (!) een klus op. Gelukkig was er 's avonds nog wel tijd voor mij. Maar overdag waren het de klussen die hun aandacht hadden.

Bij deze wil ik alle kranten tegenspreken en een ode brengen aan de tienerjongens van de afgelopen dagen. Aad, Tim, Guido, Maarten, Thomas, Boris, Maarten en Gillian, jullie waren top!

Catootje