1 april!

Echt, ik heb het geprobeerd vanochtend. Ik heb mijn best gedaan een grap uit te halen met het vrouwtje. Maar het is niet gelukt. Jammer want het is immers dé dag voor een 1 aprilgrap: een goedaardige grap waarbij mensen elkaar op 1 april voor de gek willen houden. Zelfs een internationaal gebeuren. In Frankrijk spreekt men van poisson d'avril. In Engelstalige landen wordt het April Fool's Day genoemd, en de Russen hebben het over День Дурака (Djen Doeraka, dag van de dommerik). In sommige Vlaamse streken spreekt men over verzenderke(n)sdag, de dag waarop je iedereen tracht ergens heen te zenden om ze beet te nemen.

Hier in huis lukt dat dus niet zo goed. Wellicht dat het komt door de slingers die er hangen. Vandaag is namelijk ook de verjaardag van het vrouwtje. En dat heeft als voordeel dat er vandaag allemaal mensen op bezoek komen. Die komen natuurlijk om koffie of thee te drinken en taart te eten, ze noemen het een feestje. Maar… die geven mij ook allemaal een beetje aandacht. Dus hoewel mijn eigen verjaardag begin januari is, vier ik hem vandaag gewoon nog een keer.

Misschien wil Noor wel mijn bal heel vaak weggooien of wil Tijn met me knuffelen of gaat Isis me aaien. Het maakt me niet uit, als ik maar aandacht krijg.

Nu nog even snel een slaapje doen, dan ben ik straks goed uitgerust om alle aandacht aan te kunnen.

Catootje

Tuin

Vanochtend heb ik het vrouwtje geholpen in de tuin. Dat was echt nodig, want door al dat studeren van haar was er wel wat achterstand in het onderhoud. Ik had al geprobeerd haar eerder een seintje te geven; een klein gat gegraven waar volgens mij nog wel een plantje kon; alvast een hazelnoot gepoot op de plek waarvan ik denk dat een nieuwe struik er leuk zal staan en natuurlijk wat onkruid weggehaald met mijn pootjes. Al die subtiele hints hadden vandaag dan eindelijk tot gevolg dat ze zelf ook iets ging doen. Het kan immers niet alleen van mij afhangen.

Natuurlijk had ik haar graag willen helpen. Toen we in de voortuin aan de slag gingen kwamen echter de buurmeisjes langs. Die kan ik niet teleurstellen en met pijn in mijn hondehartje heb ik het vrouwtje laten werken terwijl ik alle aandacht van drie leuke meisjes kreeg. Iemand moet ook de sociale contacten onderhouden en alweer was ik het die het echte werk deed. Zonder mij zou het toch allemaal minder goed lopen hier in huis.

Je snapt dat ik vanmiddag dus ook maar ben meegegaan naar het tuincentrum. Stel je voor dat ze iets niet weet, dan moet ik toch kunnen antwoorden. Als extra hulp heb ik zelfs Noor meegenomen.

Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Tijd voor mij om eindelijk van de zon te genieten.

Catootje

NL doet

Dit weekend was er weer NL Doet. Dat is de grootste vrijwilligersactie van Nederland van het Oranje Fonds, samen met duizenden organisaties in het land. NL DOET zet de vrijwillige inzet in de spotlights en stimuleert iedereen om een dag(deel) de handen uit de mouwen te steken. Vrijdag waren de Willem Alexander en Maxima de Satoko Kitahara, dat zijn de zusjes van onze scouts, ja echt… heel veel zusjes zitten daar op scouting, gaan helpen. Gister kwamen er allemaal mensen op het Pius XII Plein om het vrouwtje en haar (en mijn) scoutingvriendjes te helpen.

Ik wil ook een pootje bijdragen en dat doe ik door in deze blog te vertellen hoe onwijs trots ik elke keer weer op de vrijwilligers bij Scouting Pius XII ben. En dus ga ik ze allemaal even noemen. Eerst de oudjes (okay, ze zijn tussen de 20 en 32 jaar, dus zo oud zijn ze niet):
• Bontekoe die veel van huis is voor zijn baan en toch elke zaterdag er is;
• de 1e die ook nog eens een studie gedaan heeft om bijna dokter te worden;
• de 2e die er is als je hem nodig hebt;
• de 3e die altijd te vinden is voor leuke spannende dingen zoals fikkie stoken en houthakken;
• de 4e die in het echt op een heel grote boot vaart en toch lol ziet in kanoën;
• Hathi die ondernemer is en tijd maakt voor een poster;
• Bagheera die je altijd een peptalk weer te geven.

Het meest trots ben ik op de jonkies, jongens die ik al heel lang ken, van toen ik nog een puppy was. Jongens die nog niet eens 20 jaar zijn en toch het hele jaar onbetaald werk doen voor andere jongeren:
• De Opper, die leert, ook nog ander vrijwilligerswerk doet en altijd met je meedenkt;
• De Kabelgast, die leert, werkt, leeft en het onderhoud van de boten regelt,
• De Senior, die onwijs leuke ideeën heeft.

En natuurlijk wil ik Maarten, Gillian, Bart, Tim en Boris niet vergeten. Tieners, zeeverkenners, die alleen op zaterdagochtend werken zodat ze bij scouting kunnen zijn en die altijd willen helpen als je ze nodig hebt.
Mannen en jongens, ik ben trots op jullie. En dus zeg ik heel hard: Woef!

Catootje

PS Nee, natuurlijk vergeet ik het vrouwtje niet, maar die weet wel hoe lief ik haar vind.

Lente!

Ik wil naar buiten. Het regent niet, het is niet koud, er is geen sneeuw. Het is lente en daar wil ik van genieten. Mijn favoriete plek is momenteel dan ook voor een deur. De voordeur, de achterdeur, zelfs de deur van de woonkamer naar de gang. Alles om duidelijk te maken dat ik niet binnen wil zijn.

Mijn aktie is tevergeefs, lijkt het. Nadat ik vorige week heerlijk in de tuin had gestruind, heb ik weer een epileptische aanval gekregen. En nu denkt zij dus dat dat van iets in de tuin komt. Niet dat daar enige echte aanwijzing voor is. Maar ze neemt het zekere voor het onzekere. En dus mag ik alleen aan een riem een eindje lopen.

Dan zie ik eenden elkaar het hof maken, vrij lopende meerkoeten, vrolijk fluitende vogels en dat wil ik dus ook. Over vers groen gras rennen, achter die eenden aanjagen, met mijn pootjes richting waterkant.

Het is lente (zeggen ze), maar ik merk er nog niet veel van.

Catootje

Vakantie

Afgelopen woensdag ging ze weer eens uit eten. Ja, ik zou me bijna achtergesteld voelen. Uit eten gaan doet ze wel heel regelmatig de laatste tijd en ik mag nooit eens mee. Nee, ik zit thuis met een bak droge brokken en een schaaltje water. Het is dat ik zelf 144 niet kan bellen, maar anders...

Deze keer was het extra erg, want ze ging eten met Marisja, Daan en Philip. En dat zijn allemaal mensen die ik ook leuk vind, die mij graag aandacht geven en waar ik dus een heel blij hondje van wordt. Ze is zelfs nog even thuis geweest tussendoor, maar nee, ook nu mocht ik niet mee.

Gelukkig wist ze me bij de ronde voor het slapengaan te vertellen dat ze bedacht hadden om weer een aantal weken te gaan zeilen van de zomer. En ik mag mee! Ze gaan naar Belgie en Frankrijk. Ce chien pourront profiter des vacances le long de la côte. Nu moet ik alleen nog leren blaffen in het frans.

Catootje

Trouwen

Ze schijnen er te zijn, honden die trouwen. Zelf snap ik niet waarom je als hond je hele leven met een andere hond zou willen delen. Ik ben wel tevreden met al die aandacht alleen voor mij. Komt er iemand koffie drinken... ik krijg aandacht. Komt er iemand eten... ik krijg aandacht. Waarom zou ik dat delen? Wat zou voor mij, als hond, de toegevoegde waarde zijn van een boterbriefje? Zelfs samenwonen zou ik al teveel vinden. Samenwonen met een andere hond, over samenwonen met een (mij aandacht gevend) mens ben ik best tevreden.

Van mensen snap ik wel dat ze trouwen. Die kunnen niet naar elke vreemde lopen om een aai over hun kop te vragen. Die kunnen niet gewoon een bal pakken, naar iemand toelopen en zo duidelijk maken dat ze NU willen spelen. Bij mensen zijn er allemaal sociale normen die voor mij als hond niet gelden. Dus als een mens dan iemand gevonden heeft die liefde en aandacht geeft, met wie dat mens wel samen zou willen wonen en die ook nog mee wil spelen dan moet je die mens goed vasthouden en nooit meer laten gaan.

Algelopen week gingen Bontekoe en Lappezak trouwen. Namens hun huisdieren (1 konijn en 4 kippen) wil ik zeggen dat de huisdieren het er helemaal mee eens zijn. Nu is de aandacht die zij krijgen tenminste gegarendeerd. En van het vrouwtje begreep ik dat de mensen het ook een goed idee vonden. Die mensen hadden namelijk een feestje en dat was gezellig.

Ik mocht niet mee naar dat feestje. Snap ook niet waarom niet want ik drink alleen water en zou gewoon hun hapjes eten. Ik heb op de bank liggen wachten tot het vrouwtje terugkwam. Dat duurde lang, maar toen ze er eenmaal was heb ik een heleboel aandacht en liefde gekregen.

En dat is waar het om gaat in het leven: aandacht en liefde.

Catootje

Scriptie

Ze is bezig met haar scriptie. Eerst dacht ik nog dat ze vrij had genomen om gezellig naar de markt te gaan. Dan zou ik ik bij opa kunnen blijven, terwijl zij met oma haar boodschappen deed. Maar da's dus niet waar. Ze is thuis en ik heb er niets aan. Ze zit achter haar computer en typt dat het een lieve lust is.

Ik probeer het positieve te zien. Ze is thuis (wat gezelliger is dan als ze op kantoor is) en die scriptie is nu echt binnenkort af (wat meer tijd geeft om met mij te gaan wandelen). Maar liggend in het hoekje van de bank, net als al die andere dagen, is het niet makkelijk.

Soms probeer ik haar aandacht wel te krijgen. Pak ik bal of touw en loop naar haar stoel, in de hoop een half uurtje te kunnen spelen. Dat worden dan vijf minuten, waarna ze gewoon weer verder gaat met typen.

Mocht er iemand zijn die haar bij haar afstuderen iets cadeau wil doen dan stel ik hondenkoekjes of zalmsnoepjes voor. Ik heb ook een offer gebracht ;)

Catootje