IJs

Ik snap jullie mensen niet. Dagen kunnen jullie praten over ijs. En dan niet de soort waar ik ook zo van hou, die met een smaakje in een krokant hoorntje. Nee, ijs dat koud is aan je pootjes, glad en glibberig. Van dat ijs dat je als rechtgeaarde hond niet wilt zien. Al is het enige voordeel dat het als het ijs is geen water is.

Maar nog wil ik er niets van weten. Geroep van Noor en Jelle ten spijt, mij krijg je er niet op.

Natuurlijk was ik vandaag graag meegegaan naar scouting. Ik ga altijd graag mee omdat ik dan veel aandacht krijg. Maar als ik voor die aandacht het ijs op moet, dan maar geen aandacht. En als ik die keuze maak... dat wil wat zeggen.

En als ik dan toch aan het mopperen ben, die sneeuw en pekel aan mijn pootjes ben ik ook wel zat. Pekel is zout, dat lik ik van mijn pootje, dan moet ik dus meer drinken en daardoor weer meer plassen en dat moet dan buiten waardoor er weer pekel aan mijn pootjes komt. Grrrr.

Nee, doen mij maar Cookie Dough of Strawberry Cheesecake.

Catootje

Koud

Soms ben ik heel blij met mijn vrouwtje.

Al een week is het koud in Nederland. Het vriest de hele tijd en het gras maakt ook mijn pootjes koud. In huis is het best te doen (al is overdag de verwarming uit en is het dan maar 15 graden in huis), maar als we in de ochtend of avond naar buiten gaan voel ook ik de wind.

Gelukkig heb ik in 2010 van Sinterklaas een warm winterdekje gekregen. Een heel mooie: met roze ruiten, een zwarte bontkraag en strik. Het zit niet heel fijn, ik heb hem liever niet om, maar deze week was ik er wel blij mee. Nu voel ik die wind tenminste niet op mijn vacht en blijf ik nog een beetje warm.

Voor als het sneeuwt heb ik een andere jas, een waterdichte. En ook daar heb ik zowaar het voordeel van gezien deze week.

Zon en 25 graden zou leuker zijn, maar ik red me wel.

Catootje

Winter Overlevings Tocht

Afgelopen weekend mocht ik eindelijk weer eens mee naar scouting. Nu is het ook niet zo leuk als ze met de boten bezig zijn, want dan heeft niemand tijd voor me. Maar dit weekend gingen ze op WOT en dat is in de bossen en dus de ideale plek voor mij.

Het begon al goed, nog voor de jongens weggingen had ik al de volle aandacht van twee zusjes die met me aan het rondrennen waren. Daarna in de auto op schoot bij Tijmen, zeker te zien al quality time. Bij een parkeerplaats in Loenen moesten de jongens starten aan hun tocht. OMdat ze niet allemaal tegelijk weggingen, had ik mooi gelegenheid om een uur tussen bomen te scharrelen. Bontekoe wil ik nog even bedanken voor het verkeerd rijden, want dat gaf een half uurtje extra.

Toen alle jongens gestart waren was het tijd voor wat autoritjes. Met twee pootjes tegen het raam kan ik lekker naar buiten kijken, wat ik dan ook deed. Veel bomen, leuke dorpjes en gelukkig na niet al te lange tijd weer bos om te rennen. Aan het eind van de middag mocht ik ook nog speurhond zijn en heb ik de welpen gevonden.

's Avonds zaten ze in een gebouw in Eerbeek. Met heel veel bos eromheen. Leuk hoor, dat binnen zijn. Ik heb de eerste de beste gelegenheid gepakt om naar buiten te glippen en ben gewoon rond het gebouw gaan scharrelen. Ja, het vrouwtje riep me wel, maar daar hoef je toch niet meteen op te reageren?

Geslapen bij het vrouwtje, ontbeten met stukjes gebakken ei door mijn brokjes en toen... nog meer bos! We gingen naar de Posbank. De jongens deden levend stratego en ik kon er lekker doorheen rennen. Het bot dat de jongens zochten was van piepschuim, dus niets voor mij. Geef mij maar de takken die ze voor me weggooide.

Op de terugweg weer bij Tijmen, een moment van rust in een warme auto. Thuis ben ik lekker op de bank gaan liggen, ik was kapot :)

Wat mij betreft volgend jaar weer een WOT.

Catootje

High Tea

Vandaag vierde mijn vakantie vriendinnetje Bianca haar verjaardag. Eerst dacht ik nog dat het helemaal niet erg was dat ik niet mee mocht. Ze gaf namelijk een high tea en ik ben niet zo van de thee. Maar nu het vrouwtje net thuis is hoor ik dat ik echt wat gemist heb en baal ik toch wel een beetje.

Bij de thee (in diverse smaken) bleken namelijk ook lekkers hapje te horen. Scones, zalm, brownies. En dat zijn allemaal dingen die ik wel lekker vind. Daarbij waren Siem, Daan en Philip er, die had ik graag weer een keer gezien. had ik vast een heleboel aandacht van gekregen en daar houdt ik wel van.

Wat me ook verteld werd is dat Bianca haar beruchte rode jurkje heeft aangedaan. In de zomer zijn vrouwtje en zij op zoek geweest naar rode schoenen en moest ik met Siem, Daan en Philip buiten wachten. Nu hebben de mensen het jurkje wel gezien en ik niet. Het leven is maar gemeen.

Dat ze daarna spare ribs zijn gaan eten is niet zo heel erg. Want ik heb net een botje gekregen. Vrouwtje had heel lief botjes voor me meegenomen. Ga snel verder met het verstoppen van dit botje tussen de kussens van de bank. Tot snel,

Catootje

Goede voornemens

80% van de Nederlanders hebben goede voornemens. Bovenaan staat 'afvallen', op nummer twee 'minder druk maken', net als vorig jaar. Nieuw dit jaar is dat 'zuiniger leven' op drie staat en 'meer sporten en bewegen' naar een lagere plaats verhuist. Tenminste dat blijkt uit onderzoek in opdracht van de ING, die er de conclusie aan verbindt dat de recessie hierin een rol speelt.

Waar ik wel nieuwsgierig naar ben is hoeveel mensen nu, een week later, nog steeds doen wat ze zich voorgenomen hadden. Afvallen lijkt me best lastig in de eerste week van januari, met nieuwjaarsrecepties en thuis het overgebleven lekkers binnen handbereik. Minder druk maken, tja... dat leer je niet in 1 week. Zekere niet in een week waarin elke krant je laat weten dat op 21/12/2012 de wereld vergaat. Het lijkt mij juist extra reden om je NIET druk te maken, lekker belangrijk die baan of studie als je er straks niets aan hebt. Maar ook lekker belangrijk dat afvallen, dat zuiniger leven, dat meer bewegen... volgend jaar om deze tijd bestaat niet.

Ikzelf heb elke dag het voornemen van het leven te genieten, lekkere hapjes te eten als het kan, te rennen als het kan en te slapen als het kan. Eigenlijk dus om gewoon de dag te plukken en te genieten van de kansen die je krijgt. Misschien zouden jullie mensen dat ook eens moeten doen.

Carpe Diem!

Catootje

Rust

Eigenlijk heb ik geen tijd om te bloggen.

Ik wil namelijk genieten.

Genieten van de RUST.

Het gebrek aan het geknal dat hier al een maand bezig was en vanaf vrijdag wel heel erg werd. De hele dag door dat knallen, ik werd er echt gek van. Zo gek dat ik eigenlijk niet eens meer toe kwam aan mijn basisbehoefte: okay, vrouwtje nam me wel mee naar buiten, maar probeer maar eens je behoefte te doen met knallen om je heen... mij lukte het niet. Dus heb ik het bijna 24 uur opgehouden, alleen 's ochtends was het stil genoeg voor mij.

En dan nu.. die rust :) Gewoon door de tuin kunnen rennen, slapen zonder te trillen, naar buiten durven. En ik ben niet het enige dier dat hier niet tegen kan. Bink (van Marlous) is vast ook blij dat het leven nu weer normaal is.

Gelukkig is 2012 een schrikkeljaar, hebben we een dag langer rust. Want 30 december begint het weer.

Catootje

Kerstdiner

Gisteren ontdekte ik dat er mensen zijn die mijn blog missen. Nu gaan mijn eigen pootjes niet zo makkelijk over het toetsenbord (ik denk: gat in de markt) en had het vrouwtje het druk met studeren. Maar gelukkig is die stress op tijd voorbij om te vertellen over het kerstdiner.

Afgelopen vrijdag had ze (het vrouwtje dus) het slimme idee om haar kerstdiner een keer proef te koken. Was ik het helemaal mee eens, elk moment om slagroom, vis en vleesjus te proeven is er één en daar kun je er niet genoeg van hebben. Achteraf voldeed de dag aan al mijn verwachtingen.

We begonnen donderdagavond al met de voorbereidingen. Ja, "we". Ik heb mezelf namelijk benoemd tot opperproever. Zit keurig in de keuken te wachten tot er iets klaar is om aan mij te geven. Leeg kannetje slagroom? Ik lik het wel uit. Even proeven of de saus goed is? Doe maar wat over mijn brokjes. Passen de kazen bij elkaar? Wil ik best even proberen. En ik had geluk. Want met en ijs en twee soorten mousse waren er genoeg bakjes die toch eerst de slagroom kwijt moesten voor ze in de vaat konden. Zou niet elke chef-kok een hond moeten hebben?

Vrijdag eerst een bezoekje aan Voorschoten: goed voor een portie onverdeelde aandacht. Stukje verse vis van opa, stukje kaas van oma, wat wil een hondje nog meer? De lekkere dingen tijdens de rest van de dag dus. Beetje hertenjus, stukje Dorade, wat zalm en een klein puntje paté. Wat mij betreft kunnen die diners niet uitgebreid genoeg zijn. Helaas was er 's avonds bij het diner zelf niemand die een klein hondje van een hapje voorzag. Gelukkig had ik zaterdag mijn kans met de restjes.

En nu is het weer voorbij. Tot vrijdag. Want dan komen de kerstdagen er echt aan en maakt ze hetzelfde nog eens. Als ik maar geen scheurbuik krijg :).

Catootje