Heel veel aandacht - mijn vriendjes zijn er

Het is afzien als hond. Zo heb ik vannacht weer in de slaapzak van vrouwtje geslapen, heb ik vanochtend buiten in de zon ontbeten en mocht ik van Philip lekker op de bank blijven liggen tijdens het zeilen.

Een kort, zonnig en rustig tochtje vandaag. Ze zijn van Workum naar Makkum gevaren. Beetje wind uit de goede hoek, heel veel zon en bijna geen golfjes. Als je wil weten hoe dat eruit ziet moet je even op de Facebook van vrouwtje kijken, mijn uitzicht was de hele weg gewoon de binnenkant van de boot.

In Makkum aangekomen hebben we eerst gelunched. Had jullie nog niet verteld dat ik deze vakantie allemaal lekkere zakjes eten heb. Pedigree zakjes nog wel, dus ik mag over het hondeneten niet klagen. Al is en blijft het menseneten natuurlijk lekkerder.

Vanmiddag hebben we in het zonnetje gelopen, heb ik Philip geholpen om de stuurautomaat te repareren en heeft het vrouwtje zitten frobelen. Aan het einde van de middag kwamen Jasper, Kees en Niels aan. De moeder van Kees had ze gebracht. Nadat alle spullen aan boord waren gebracht zijn de jongens de buurt gaan verkennen en ging het vrouwtje eten koken. De macaroni vond ik niet zo lekker, maar de stroopwafelvla was weer heerlijk.

Een kopje koffie buiten was voor mij een goed moment om eens uit te proberen hoe lekker de bovenbenen van de jongens zitten. Heb bij alledrie even op schoot gezeten. Tja, ben er nog niet uit. Denk dat ik de komende dagen maar verder moet blijven proberen ;-)

Wachtend op de andere jongens zijn we naar het IJsselmeer gelopen. Mocht ik gewoon niet op het strand en de pier. Het is gemeen! Ik ben toch een heel lief, klein hondje en doe toch niemand kwaad. Al lijk ik natuurlijk wel op de Hulk. Het lukte me zelfs om me los te breken, haha was mijn riem opeens kapot. Jammer genoeg was mijn vrijheid van korte duur, Kees tilde me meteen op en de supermarkt hier verkoopt gewoon nieuwe riemen. Jammer joh, zit ik gewoon weer vast.

Nu zitten we allemaal in de boot te wachten tot Dennis, Marcus en Tijmen komen. Gelukkig mag ik opblijven, want ik ben wel blij om nog meer vriendjes te zien. Misschien willen ze morgen wel met me spelen. Wie weet ...

Catootje

Een zonnig begin

Wat een lekker dagje. Vanochtend in het zonnetje buiten ontbeten, ja ik ook. Was daarvoor al even met het vrouwtje naar het hondentoilet geweest en mocht gewoon buiten blijven.

Daarna braaf op de boot gepast terwijl vrouwtje en Philip boodschappen gingen doen. Beloofd om naar havenmeesters te blaffen en naar andere mensen te grommen. Het boodschappen doen gelukkig duurde het niet heel lang, want ik was wel een beetje alleen.

Weer terug gingen ze eerst nog koffie drinken en daarna de boot klaarmaken voor vertrek. Ben ik snel naar de hondenkooi gegaan, lekker in de slaapzak van het vrouwtje gaan liggen. Daar heb ik de hele middag gelegen, rustig want ze gingen niet overstag. Weer buiten bleken we in de haven van Workum te liggen. Gelukkig is aan het eind van de steiger een grasveldje, maar daar mag ik alleen plassen ...

Na een rondje over het haventerrein was het tijd voor vrouwtje en Philip om wat te drinken. En wat ging Philip daar voor pakken? Ja inderdaad ... de luxe kussen kwamen naar buiten. Ik was heel snel en lag al op kussen 1 voordat kussen 2 buiten was ;-)

Natuurlijk mocht ik na het eten weer de vlabakjes leegeten. Ze hadden ze zelfs allebei op de grond gezet. Ik lag alleen op de bank (dat is mijn lievelingsplek) en nu ik weer een jaartje ouder ben is naar beneden springen best lastig. Gelukkig tilde vrouwtje me naar de grond, vanaf morgenavond zijn er nog meer mensen die me vast op en van de bank willen tillen. Toch jongens :-)

Nu ga ik zo weer slapen. Ben best een beetje moe want we hebben net een uur gelopen. Heb ik wel mooi de zeesluis van Workum en de pittoreske winkelstraat gezien. En heeeel veel gesnuffeld. Dat dan weer wel.

Catootje

Heb mijn plekje weer gevonden

Soms heeft het leven aangename verrassingen. Vandaag gingen vrouwtje en ik eerst naar Bart. Daar werd ik al heel blij van want daar kan ik altijd lekker door de tuin struinen.

Om een uur of half acht moest ik opeens in Barts (!) auto gaan zitten/liggen. Dat is raar, waar zouden we naar toe gaan vroeg ik me steeds af. Dus ik ben niet gaan liggen maar met beide pootjes op de armsteun uit het raam gaan kijken.

De reis ging langs Amsterdam, richting Hoorn en toen nog een beetje verder. Opeens kon ik het Markermeer zien, zouden we dan toch ...

Een paar minuten later stonden we voor het hek van de Buyshaven en kwam Philip aanlopen. Mijn grote, geefmijnogmaareenbeetjemenseneten, vriend Philip! We gaan dus zeilen de komende dagen. Zelf hoop ik wel dat we ook nog naar zout water gaan, want dat is natuurlijk pas echt :-)

Catootje

Je suis Catootje

Eindelijk was het vrouwtje een donderdagavond thuis én had ze zin om samen met mij naar Wie Is De Mol te kijken. Ik had er helemaal zin in, had mijn favoriete koekje op de juiste bank verstopt en keek helemaal blij toen bleek dat ze ook nog de fleecetrui aan had waar je zo lekker onder kan kruipen. En toen ... was er een jongen die blijkbaar geen hond had om mee te praten en die nu iemand zocht. Ik vond hem wel een beetje zielig.

Maar goed, toen was er dus geen WIDM. Toen moest ik opeens accepteren dat er een iPad op schoot bij kwam. Toen zag ik na een half uurtje al profielfoto's langskomen met teksten als


Ik moest er stiekem wel om lachen. Maar het deed me ook denken aan een paar weken geleden. Toen iedereen opeens Charlie was. Charlie Hebro was een tijdschrift met bijtende, harde en cynische humor. Met bittere aanvallen op dat waar mensen in geloven. Maar zo ben ik niet en zo wil ik niet zijn. Ik geloof in de kracht van het positieve, in het goede zien in de mensen, in dat je mensen meer bereikt dan alleen. Ik denk wat ik denk en laat Charlie denken wat hij denkt. Ik ben dus helemaal geen Charlie, ook niet als iemand een aanslag op Charlie pleegt. Natuurlijk veroordeel ik zo'n aanslag. Ik geloof in leven en laten leven, in elkaar in de waarde laten. Maar dat maakt me nog geen Charlie. Want daar wil ik niet mee verbonden zijn met dat bijtende, harde en cynische.

Ik bijt niet, ik blaf (heel veel, dat dan weer wel).

Catootje

(Knipper)licht

Mijn vrouwtje heeft geen dure auto. Voor mij hoeft dat ook niet. Met een kleedje op de achterbank en wat water/eten als ik langer moet wachten ben ik al tevreden. Volgens vrouwtje zit verder alles erop en eraan: remmen, koppeling, stuur en vooral ook (knipper)lichten.

Als ik de opmerkingen die vrouwtje maakt tijdens het rijden moet geloven is dat laatste heel bijzonder. Niet elke auto blijkt knipperlichten te hebben en sommige auto's hebben niet eens gewone lichten. Al hebben die auto's dan soms wel weer knipperlichten. Snap je het nog?

Nu heb ik gisteren tijdens het rondje lopen eens gevraagd waarom vrouwtje het daar over heeft. Volgens haar komt het omdat ze graag wil dat ik een heel hondje blijf. Het schijnt heel moeilijk te zijn om te raden wat andere mensen op de weg doen en als er iemand opeens voor ons komt dan moet ze heel hard remmen en dan vlieg ik straks door de auto. En vliegende honden dat zijn vleermuizen, geen echte honden!

Nu ik weet dat het belangrijk is probeer ik te helpen door naar elke auto te blaffen dat ze hun lichten aan moeten doen en hun knipperlichten moeten gebruiken. Ik hoop dat het helpt.

Catootje

Geheugen

Bij mij in de straat wonen echt heel rare mensen. Mensen die een geheugenprobleem hebben. Soms zou ik willen dat ik zo'n slimme dokter was die die mensen zou kunnen helpen. Want dan zou je bij mij in de straat echt heel veel geld kunnen verdienen.

Aan het begin van de straat staat een bord dat zegt dat je alleen van die kant de straat in mag:


Nu weet ik 's morgens nog steeds dat dat bord er staat en loop ik dus netjes de goede kant op (het vrouwtje denkt dat dat komt omdat daar het gras is, maar da's niet waar). Allemaal grote mensen in de straat weten het niet meer. En wat dan het allerraarste is: dan gaan dus grote mensen die mensenkinderen met de auto naar de school aan het einde van de wijk gaan brengen tegen het verkeer in rijden, zodat het voor andere (lopende) mensenkinderen heel gevaarlijk is.

Naar mijn bescheiden hondenmening is hiermee gewoon bewezen dat honden slimmer zijn dan mensen. Of in ieder geval dat ik slimmer ben dan heel veel grote mensen in de straat.

Catootje

Varen met Grobbekuikens

Donderdag voelde ik het al aankomen. Er werden tassen gepakt, mijn eten werd verzamelt en ook mijn mooie roze reddingvest kwam tevoorschijn. Gelukkig pakte ze wel lekker eten, luxe zakjes hmmm!

Vrijdag mocht ik in de auto, zouden we naar de Overstag gaan? Dan zou wel heel leuk zijn, lekker zeilen met Philip. Eerst stopte we nog bij de Grobbekuikens. Stapte er opeens ook nog drie Grobbekuiken in de auto! Helemaal gezellig natuurlijk, ik hou wel van aandacht en nu mocht ik dus de hele weg tussen Noor en Tijn zitten.

Die weg was wel een beetje lang, helemaal naar Den Oever. Maar toen we daar aankwamen zag ik Philip weer en was ik meteen helemaal vergeten hoe het in de auto was. Natuurlijk snel even gekeken of mijn favoriete hoekje op de bank nog net zo lakker lag als vorige keer. Hmmm.

 

Zaterdag gingen we varen naar Texel. Wel een heleboel motoren hoor. Eerst ging het vrouwtje en toen mocht Noor. Die kan het echt heel goed, want ik kon lekker slapen onderweg. Heel belangrijk. Later ging ook Jelle aan het roer, Tijn bleef gezellig bij mij. Maar ik was wel beetje zeeziek dus heb ik hem met een kleine duw van mijn voorpootje duidelijk gemaakt dat hij wat afstand moet houden. Daarna ging het helemaal goed.
Op Texel mocht ik mee wandelen, wat altijd heel leuk is. En als ze allemaal binnen waren dan ging er altijd wel iemand met mijn knuffelen. Het regende veel, dus ik heb heel veel knuffels gehad. Van Noor en Philip, die pannenkoeken gingen bakken, mocht ik ook een stukje. Niet tegen het vrouwtje vertellen hoor, van haar mag ik alleen maar hondeneten.

Zondag waren we nog steeds op Texel. Het waaide heel hard en dus konden we niet gaan varen. Wel fijn, want ik hou niet zo van grote golven op zee. Het regende ook nog steeds, dus ik had fijn de kans om bij iedereen in bed te kruipen. Sowieso mocht is 's nachts bij Noor en vrouwtje liggen in de meisjeskamer. In de avond ging ik op de dijk rennen. Het was heel donker, maar ik durfde toch wel echter een konijn aan te rennen. Wat zijn die beesten snel. Ben daarna maar snel weer gaan slapen.

Maandag moesten we wachten op het veranderen van de wind. Niet erg: knuffeltijd! Laat in de middag zijn we toch gaan varen. Nog steeds wel veel wind (33,8 knopen bijna windkracht 8), maar uit de goede hoek. Dus merkte ik er bijna niets van. Weer in Den Oever mocht ik van Jelle en Tijn nog even lekker in een bos lopen. Daarna gingen we naar huis, kon ik weer fijn tussen Noor en Tijn liggen.

Nu ben ik lekker aan het uitrusten, vrouwtje is werken. Ik wil volgende keer nog wel zo'n weekendje weg.

Catootje

Voor wie niet weet wat een Grobbekuiken is, hier een plaatje: