De auto is dood ...

Op vrijdag en zaterdag lezen wij net iets langer de krant. Ik mag op schoot en vrouwtje slaat de pagina's om. Een ideale combinatie waarbij ik heerlijk warm lig en afhankelijk van het artikel meer of minder last heb van bewegende armen.

Vrouwtje kijkt ook altijd de familieberichten door. En daar valt mij de laatste tijd op dat mensen in een rouwadvertentie hun titels erbij zetten. En dan dus niet van de dode, maar van de ondertekenaars. Snap je wat ik bedoel? Okay, ik geef een voorbeeld. De auto van Bart is overleden. Dan is de tekst dus:

Op 4 februari is na 833.000 km overleden

VOLVO - 940 gl a u9

Wij zullen hem missen.

Wat je tegenwoordig dan heel veel ziet is dat de ondertekening iets is als:

mr. Bart

mr.dra. Marieke

Catootje en de katten

Maar denk ik dan: Waarom moeten de titels van Bart en Marieke erbij en sinds wanneer gaan de katten en ik bewust die auto missen? Het is misschien voor veel mensen een eye-opener maar huisdieren hoeven niet in een rouwadvertentie. En wat die titels van de mensen betreft... dan zet je dus zoals het volgens Amy hoort geen titels bij de dode, want in de dood is iedereen gelijk, en dan ga je als nog levende je een beetje voor laten staan op je titels. Hé, als je minister bent dan kennen we je wel en als je "directeur van grote NV" achter je naam hebt staan is je titel niet meer van belang.

Nee, veel beter is het om een overlijdensadvertentie zo simpel mogelijk te houden:

Op 4 februari is na 833.000 km overleden

VOLVO

Wij zullen hem missen.

Bart

Marieke

Of zoiets

Catootje

Check, check en dubbel check

Soms hoor ik van krantenberichten waar zelfs een hond van begrijpt dat het allemaal heel raar is, maar wel een beetje open deuren onderzoek.

Nu was er van de week ophef dat het papierwerk binnen ziekenhuizen ten koste gaat van patiënten (o.a. http://nos.nl/l/2079947). Ik was nog maar een heel klein hondje toen er een soortgelijk bericht was. Blijkbaar is het in de tijd die het mij gekost heeft om groot te worden niet gelukt om dat op te lossen.

Het probleem is universeel voor elke organisatie die de kwaliteit wil verbeteren. Kwaliteit is namelijk een redelijk ongrijpbaar goed. Want wie bepaalt hoe je kwaliteit meet? Wie zet de norm? Hoe bepalen we dat? En wie zegt dan of we het goed of fout doen? Allemaal moeilijke vragen, waar rapporten voor worden geschreven om ze te beantwoorden. En uit die rapporten komen dan meetpunten (kpi's) en hoe je die moet meten en wat die dan betekenen. Gaat er iemand anders een rapport schrijven over wanneer die meetresultaten om actie vragen en welke actie dat dan moet zijn.

Na twee rapporten gaan we met de mensen die het echte werk doen aan de slag, alleen vertellen we de niet waarom we het doen. We zeggen alleen dat we het doen. Dus vragen die mensen, heel terecht, "hoe weet ik dat ik het goed doe?". Zegt de manager: als je alle controlepunten goed doet dan doe jij het goed.

Een oude managementklassieker is "zeg me hoe je me beoordeelt en ik zeg je hoe ik me gedraag". Beoordeel jij op meetpunten, ga ik zorgen dat alle meetpunten goed zijn ingevuld. Of ik daarmee het echte doel bereik doet er niet toe, als ik maar alle stappen netjes doe en dat vastleg. Loop je dus het risico op: elk uur nieuwe zak bloed opgehangen, maar vergeten wond te dichten. Tja, gaat iemand uiteindelijk toch dood.

Misschien moeten we meer aandacht geven aan WAAROM. Mensen kunnen echt zelf nadenken en als je ze uitlegt waarom ze iets doen (om de patiënt in leven te houden) en ze de vrijheid geeft zelf na te denken wat zij moeten doen om dat doel te bereiken (zorgen dat patiënt niet doodbloedt) dan zou het zomaar kunnen dat je dat doel haalt omdat ze gaan doen wat nodig is (wond laten hechten).

Toch?

Catootje

Kerstgedachte 2015

Het is Kerst en dus ga ik vandaag geen blog schrijven. Want vandaag heb ik optimaal kans op menseneten en zijn er heel veel mensen die mij aandacht geven.
Daarom wat mooie kerstadvertenties om samen naar te kijken:
John Lewis Christmas Advert 2015 - #ManOnTheMoon 

Anuncio Lotería de Navidad 2015 - #Justino

Sainsbury’s OFFICIAL Christmas Advert 2015 – Mog’s Christmas Calamity

Hou van elkaar en het leven!

Catootje

Luisteren

Van de week kwam op Facebook een filmpje voorbij waar mijn oren van overeind gingen staan. Een filmpje waarin ik zomaar geblaf hoorde. Natuurlijk moest ik ook even kijken. Bleek het om een al wat ouder filmpje te gaan over schaapherders en hun honden.

Nu houd ik wel van door het gras rennen en mag ik graag achter eenden en vogels aanjagen. Maar ik luister niet zo goed en dus zou ik dit noooit kunnen. Daarom wil ik het nu even met jullie delen. Gewoon om te laten zien wat ik zou kunnen als ik zou willen luisteren.

Ga ik nu weer door de modder rollen. Want eigenlijk voel ik me veel meer verbonden met deze honden of deze en natuurlijk ook deze.

Catootje

Mol

Vrouwtje en ik doen een mollenact. Ik zorg dat ik heel zwart word en zij graaft zich door dingen heen. Wel grappig, want zo hebben we samen toch een leuke tijd. Ondertussen moet ik dan steeds aan Sjoerd, Jelle en Noor denken, want die gaan straks vast ook naar Wie is de mol? kijken. En eigenlijk weet ik het antwoord nu al: ik ben de mol.

Volgens Van Dale is een mol trouwens:
verlagingsteken in het muziekschrift
of
in de grond levend zoogdier dat van wormen en insecten leeft (ook wel Talpa europaea)
of
infiltrant.

Zijn ze daar dus mooi de gemeente Mol, de mol als een van de zeven basiseenheden in het SI, het Internationaal Stelsel van Eenheden (het is de eenheid voor hoeveelheid stof. Het gehanteerde symbool is eveneens mol), een aantal cafés en restaurants met de naam Mol of Momfer de Mol vergeten.

Maar goed. Ik ga snel weer naar buiten. Het regent dus het is lekker drassig. Kan ik goed door het gras en de plassen rollen net zo lang tot mijn witte vacht zwart is.

Catootje

Managen is anders dan zelf doen

"Vooral managers vinden werkdruk hoog" de kop van een artikel op @NUnl. Op zich verbaasd me het niet. Er zijn namelijk nog steeds teveel managers die niet snappen hoe het echt werkt. Laat ik zeggen dat ik af en toe vers vlees krijg omdat vrouwtje dan weer iemand op het juiste pad heeft geholpen.

Wat is er volgens mijn hondenkoppie aan de hand. Om te beginnen wordt iedereen tegenwoordig manager, tenminste als je de functienamen moet geloven. Er staan vandaag (30 november 2015) op Nationale Vacaturebank 803 vacatures met het woord manager. Dat zijn lang niet allemaal mensen die ook echt leiding geven, maar in het hoofd van mensen is dat wel de connectie. Dus denken ze dat ze heel veel verantwoordelijkheden hebben, voelen ze dat zij zelf moeten zorgen dat alles 120% is en stappen ze in de standaard valkuil voor beginnend leidinggevenden: zelf doen.

Als iemand de leiding krijgt over een clubje mensen dan zie je over het algemeen een aantal dingen gebeuren:

1. mensen gaan zich met meer dingen bemoeien, hebben over meer zaken een mening
2. mensen gaan anderen niet aanspreken over hun gedrag, maar zorgen dat het totaal resultaat goed voor de dag komt
3. mensen gaan zelf harder/meer werken om te zorgen dat de doelen worden gehaald

Als je dit lijstje ziet dan snap je waarom de werkdruk toeneemt, want naast het eigen werk als manager gaat iemand ook een deel van het werk van de mensen die hij/zij managet doen. Tja en 1,2 fte werk doen als 1 persoon daar kan niet iedereen heel lang tegen. Ik zou ook heel moe worden als ik naast mijn taken als hond ook kattenzaken zou moeten oppakken.

Wat er tegen te doen is?

De makkelijke en snelle oplossing is vrouwtje inhuren om je te begeleiden.

Maar ik deel vast wat tips:

• doe je eigen werk en doe dat goed
• laat een ander zijn/haar eigen goed werk doen
• leer mensen op een goede manier te helpen hun eigen werk goed te doen

en bovenal

• ga er vanuit dat iedereen 's-morgens opstaat en naar het werk gaat met het idee het goed te gaan doen. Fouten maken is een teken van niet weten hoe het beter kan, help mensen wel te leren hoe het beter kan.

Pootje van,

Catootje

Dilemma

"Vooral managers vinden werkdruk hoog" de kop van een artikel op @NUnl. 

Mij verbaasd het niets. Ik zie elke keer weer met lede ogen aan dat mensen de hele dag heel hard werken en dan ook nog eens elke avond aan het werk zijn. Want de lat ligt hoog bij jullie mensen. Zo hoog dat ik er liever onderdoor loop dan overheen spring.

Misschien zouden jullie dat ook eens moeten doen. Gewoon onder de lat doorlopen, vertrouwen dat die lat daar wel blijft liggen, dat jullie medewerkers zelf in staat zijn na te denken en te doen. Niet dat het altijd goed gaat, maar dan moet je dus op tijd beginnen met praten of blaffen, zachtjes blaffen.

Tijdens het rondje lopen zie ik mensen die hun hond niet eens de tijd geven om rustig z'n behoefte te doen, want ze moeten naar de volgende afspraak. Naast werk, vrouw, 2.2 kind moet er ook gesport, naar de serviceclub gegaan en moeten jullie nog alle social media bijhouden. Want je zou eens wat missen.

Waar je je tijd ook in zou kunnen stoppen is lesgeven. Leer de mensen aan wie je leiding geeft hoe ze het goed kunnen doen. Nu zie ik met vrouwtje regelmatig beginnend leidinggevenden. Die hebben de neiging om mensen niet aan te spreken, maar om zelf harder te gaan werken. Als het werk dat de ander moet doen niet 100% is, dan gaan ze het zelf over doen. Vraag ik me af: waar betaal je dan die ander voor? Laat die dan gewoon je auto wassen of koop van dat geld biefstuk voor mij. Ook goed wat mij betreft, vrouwtje zegt dat ik brokjes moet eten.

Nee, managers vinden werkdruk hoog, maar de echte vraag is "doen managers wel de goede dingen op de goede manier?"

Misschien moeten ze allemaal maar eens afspraken met vrouwtje. Tenminste, als haar werkdruk daardoor niet zo hoog wordt dat er geen tijd voor mij meer is.

Catootje