zondag 21 mei 2017

Logeren

Afgelopen dagen heb ik niet om aandacht verlegen gezeten. Isis, Lars en Gijs hebben me heel veel geknuffeld, geaaid en achterna gelopen. Ben er gewoon zo moe van geweest dat ik afgelopen nacht heel lang en rustig geslapen heb.
Waarom ik dan uit logeren ben geweest? Omdat vrouwtje naar een hotel ging voor een vergadering, mijn eigen standaard logeerplek (met grote tuin) ook niet thuis zou zijn en ik dus bijna alleen thuis had moeten blijven. En wie geeft me dan knuffels en eten? Dus had vrouwtje in haar familieapp gevraagd of iemand voor mij zou willen zorgen. En toen mocht ik zomaar bij de Valkjes in Zoetermeer gaan logeren. Dat is dus supergaaf!
Isis die heel goed kan knuffelen en bij wie ik lekker op de bank mocht komen liggen, Lars die kussentjes voor me haalt om lekker op te liggen en Gijs die me de hele dag wel wil aaien. Mocht ik ook nog naar de hondenspeeltuin. Nou ik heb vrouwtje al geblaft dat ik een volgende keer wel weer daar ga logeren.
Nu wel aan het bijkomen, want met mijn 11+ ben ik eigenlijk een oud hondje. Dat heb ik er graag voor over, dus Suus en Frank... ik kom graag nog een keer.
Catootje

zondag 19 maart 2017

Nieuwe vrienden

Vrouwtje volgt de opleiding tot instructeur Eerste Hulp. Gelukkig is ze bijna klaar, want al die zaterdagen die ze me in de steek heeft gelaten waren er nu al teveel.

Vandaag zou ze met Henriëtte en Herjan de examenopdrachten door gaan nemen. Bianca zou er ook zijn om haar ervaringen te delen en mee te denken. Wilde ze me gewoon thuis laten! Dat heb ik dus mooi niet geaccepteerd. Ben gewoon in de auto gesprongen. Was het punt wel duidelijk geloof ik. Ben ik dus mooi mee geweest.



Van Henriëtte mocht ik op de stoel. Zat ik precies op de goede hoogte om op mijn koppie te worden gekriebeld. 

En ze kan ook heel goed knuffelen. Mocht zelfs haar neus likken ;-)

Was wel blij dat ze haar eigen hond Sammy niet had meegenomen. Die is namelijk veel groter dan ik ben. En ik hou niet zo van grotere honden.





Bij Herjan mocht ik ook op schoot. Knuffelen en snoepen. Van mij mag vrouwtje me wel gewoon meer meenemen.

Echt ik heb vandaag een verwendag gehad. Bakje water, hondensnoepjes en mensen die met me wilde knuffelen. Was gewoon iedereen blij dat ik er was. Voelt wel lekker hoor.




Nu saai op mijn eigen kussen aan het liggen.




Catootje

zondag 12 februari 2017

Ik ben heel stoer

Meestal vertel ik mooie verhalen over mijn zeilavonturen in de zomer. Vandaag wil ik laten zien dat ik eigenlijk ook heel stoer ben. Al kwam de sneeuw vanochtend bijna tot mijn buik, ik ben toch de tuin in gegaan. Kijk maar ...




Wie mij een beetje kent weet dat dit heel bijzonder is. Sneeuw is namelijk bevroren regen en dus water! En hou ik niet zoveel van in het water zijn. Maar zelfs zonder Philip heb ik vandaag gedurfd om tot mijn buik nat te worden.

Stoer he.




Catootje

zondag 30 oktober 2016

Fouten in verleden hebben gevolgen in de toekomst

Ergens is er iets fout gegaan. Waar en wanneer precies weet ik niet. Ergens in de jaren 80 is er te weinig aandacht gegeven aan het vak geschiedenis. Hebben de leraren hun eigen "dat weten we nu wel" vergeten uit te zetten om te zorgen dat de volgende generatie het ook weet. En vandaag de dag hebben wij last daarvan.

Waar ik het over heb? Over de lessen die we hadden moeten leren van de Tweede Wereldoorlog. Ik heb op de lagere school nog bij geschiedenis soms uit eerste hand gehoord over oorlog, armoede, hongersnood, (jappen)kampen en wat oorlog betekend voor een kind. Waren het leuke lessen? Leuk is misschien niet het goede woord, maar met een leraar die kan lesgeven en vertellen waren het wel waardevolle lessen. Lessen die me hebben gevormd. Door mevrouw Vink wist ik over de oorlog in Indië voordat de media daar over begon. Meneer Van Alphen beantwoordde onze vragen en ging het onderwerp niet uit de weg.

Als ik kijk naar het nu, waarin discriminatie, antisemitisme, het uitsluiten buitenlanders, het wij-zij denken en stigmatiseren gewoon zijn geworden, dan merk ik dat niet iedereen zulke leraren heeft gehad. De generatie na mij weet minder over de Tweede Wereldoorlog, over hoe het zo ver heeft kunnen komen. Over welke waarde vrede heeft en hoe onbetaalbaar het is dat we in vrijheid kunnen zeggen, doen en laten wat we willen. 

Een uitgever wil Mein Kampf uitgeven, waarom? Om de al aanwezige grond waarin haat groeit nog meer te voeden? Omdat ze denken omzet te halen? Omdat het zo stoer klinkt? Gaan we echt met z'n allen af op een herhaling van het onbekende? De geschiedenis kennen we niet meer. Ervaring delen was niet genoeg. Is het dan echt zo dat in het nu iedereen alles zelf moet meemaken? Mannen die met banden om hun buik een bevalling nadoen lijkt grappig. Toch lijkt het meer een teken van het niet meer willen geloven, de rationalisering is doorgeslagen. Ik kan alleen maar hopen dat de spelletjes op hun computer, lasergames en paintballen voor de mannen om mij heen genoeg blijven. Want oorlog, dat wil je helemaal niet zelf ervaren.

Ergens is er iets fout gegaan. 

zondag 25 september 2016

Naamgenoot

Er zijn best veel hondjes die Catootje heten. Zo heet Liefke eigenlijk Catootje en is er zelfs een hondsalon met de naam Catootje. Zelf ben ik genoemd naar de oma van vrouwtje. Ze zocht een leuke Nederlandse naam voor een meisjeshond. En zo kwam ze uit bij haar oma en de naam Cato. Waar o-oma trouwens een hekel aan had, ze liet zich Toos noemen ;-)

Ook vrouwtje is vernoemd. Ze heet Maria naar de moeder van opa, Antonia naar de moeder van oma en als roepnaam heeft ze Marieke, naar een leuk meisje dat bij oma op school zat toen ze lesgaf voordat vrouwtje geboeren werd.

Ik heb o-oma nooit gekend en vrouwtje kende de Marieke waar ze naar genoemd is ook niet. En nu is ze op zoek gegaan. Lang leve Facebook: ze heeft haar gevonden. Die Marieke die in 1970 ongeveer 6 jaar oud was en in Leiderdorp op school zat. Het zo is gaaf!

Binnenkort gaan ze echt kennismaken. Met koffie en oma gaat mee. De oudere Marieke wist helemaal niet dat ze vernoemd was en vond het wel heel leuk. Ben benieuwd naar de foto's

Pootje van

Catootje

zondag 18 september 2016

Positief denken heeft grenzen

Onderzoek na onderzoek komt naar voren dat mensen niet zo goed zijn in het inschatten van risico's.  Of eigenlijk toont het onderzoek aan, dat mensen niet goed zijn in het incalculeren van onzekerheden. Ze zijn vaak onrealistisch optimistisch als ze inschattingen maken (Weinstein 1980).

Zo denken rokers dat alleen anderen longkanker krijgen. Automobilisten zijn ervan overtuigd dat ze beter autorijden dan anderen. Brandmelders hebben we niet nodig, want we gaan zo netjes om met vuur dat er geen brand komt. EHBO hoeven we niet te kunnen want ongevallen zijn er niet in onze omgeving. Sparen hoeft niet, want we hebben altijd genoeg geld.

Dat is een bewust gemaakte keuze. Mijn vrouwtje heeft geen zorgverzekering voor mij. Ik moet elk jaar mijn tandsteen laten verwijderen en dat kost 150 euro. Betaalt ze elk jaar zelf, omdat ze toen ik 11 jaar geleden puppy was geen 50 euro per jaar wilde betalen aan een verzekering. Als ik een pootje zou breken zou ze heel veel meer kosten hebben. Ze heeft blijkbaar een inschatting gemaakt van mijn brekebeenerigheid en besloten dat het zo'n vaart niet zou lopen.

Een van de zaken waar we dit ook terugzien is bij de zorgverzekeringen van mensen. Wij worden toch nooit ziek en kiezen dus voor het hoge eigen risico. Neem daarbij de budgetpolis en de ellende is niet te overzien als er wel iets aan de hand is. Zeker als mensen de mindere premie niet apart zetten, maar uitgeven. Er zijn mensen die verdienen op de zorgtoeslag: 100 euro retour en de budgetpolis met hoog eigen risico van 85 euro. Toch mooi 2+ pakjes sigaretten :-(

Het vervelende is dat mensen die wel nadenken, die zich realiseren dat er iets kan gebeuren, die voor een polis kiezen die weliswaar iets duurder is maar daardoor wel alle behandelingen dekt ... die mensen worden steeds de dupe.

Neem de uitspraak dat het eigen risico geen belemmering mag zijn voor zorg. (http://nu.nl/economie/4323305/eigen-risico-mag-geen-belemmering-zorg.html). Waarom deze ophef? Omdat er mensen zijn die voor het hoge eigen risico kiezen maar die honderden euro's niet kunnen missen. Die dus niet 12 x 5 euro (= 60 euro) meer betalen in een jaar, maar bijna 500 euro meer kwijt zijn als ze wel naar een ziekenhuis moeten.

Die zijn dan opeens zielig en daar moeten we met elkaar iets aan doen? Gaan we miljarden bezuinigen op zaken die heel belangrijk zijn en waar diezelfde mensen wel gebruik van willen maken, omdat zij niet hebben nagedacht. Het lijkt de kredietcrisis wel. Toen hebben ook veel mensen moeten bloeden voor het veel kleinere aantal dat een te hoge hypotheek naam, leende om te beleggen ofwel de risico's voor lief nam.

Jammer dat mensen niet leren van hun fouten. Neem van mij aan, het leven is risicovoller dan/als je denkt.

zondag 4 september 2016

Het gewone leven

Ze zeggen wel dat 'het gewone leven' weer is begonnen. Maar wat is gewoon? Ik probeer van elke dag een feestje te maken, zie in elke uitdaging een kans en heb daardoor elke dag zon. Maar voor veel mensen is dat niet normaal.

De afgelopen week heb ik me verbaasd over alles wat vrouwtje mee weet te maken. Ik ben wel blij voor de studenten die haar als begeleider krijgen, dat heb ik ook en ik ben heel tevreden. Eten als ik het nodig heb, niet teveel aan een leiband lopen en af-en-toe verwend worden. Da's mijn normale leven en dat went weer snel.

Vrouwtje doet ondertussen weer twintig dingen tegelijk. Schijnt haar gelukkig te maken. Dus heeft ze verschillende klussen, is ze begonnen aan de opleiding tot docent EHBO, twijfelt ze of ze de cursus gebarentaal zal gaan doen en is ze bezig met scouting op landelijk niveau.

Ach, het houdt haar van de straat. Hoe meer achter de computer, hoe dichter bij mij om me te verwennen. Gelukkig kan ze een aantal taken thuis doen, kan ze ook nog met me gaan lopen als het net even niet regent.

Het is goed thuis te zijn!




Catootje